سه دختر از جلو خان سرائي كهنه

سيبي سرخ پيش پايم افكندند

رخانم زرد شد اما نگفتم هيچ

فقط آشفته شد يك دم صداي پاي

سنگينم به روي فرش سخت سنگ.

 

دو دختر از دريچه لاله عباسي

گيسوهاي شان را در قدم هاي من

افكندند

لبم لرزيد اما گفتني ها بر زبانم ماند

فقط از زخم دنداني كه بر لب ها

فشردم، ماند بر پيراهن من لكه ئي

نارنگ . . .

 

 

به خانه آمدم از راه، پا پر آبله، دل تنگ و

خالي دست

به روي بستر بي عشق خويش افتادم،

از اندوه گنگي مست

 

شب انديشناك خسته، از راه درازش

 مي گذشت آرام.

كلاغي بر چناري دور، در مهتاب زد فرياد.

 

در اين هنگام

نسيم صبحگاه سرد، بر درگاه خانه پرده

را جنباند.

 

در آن خاموش رؤيائي چنان پنداشتم كز

شوق، روي پرده. قلب دختر تصوير

مي لرزد.

 

چنان پنداشتم كز شوق، هر دم با

تلاشي شوم و يأس آميز، خود را مي

كشد

آرامك آرامك به سوي من . . .

 

 

دو چشمم خسته بر هم رفت.

سپيده مي گشود آهسته جعد گيسوان

تابدار صبح.

سحر لبخند مي زد سرد.

 

طلسم رنج من پوسيد

چنين احساس كردم من لبان مرده ئي

لب هاي سوزان مرا در خواب

مي بوسيد . . .

                   آسمان همچو صفحه دل من

                                   روشن از جلوه های مهتاب است

                   امشب از خواب خوش گریزانم

                                    آه خیال تو خوش تر از خواب است

                   خیره بر سایه های وحشی بید

                                    می خزم در سکوت بستر خویش

                   باز دنبال نغمه ای دلخواه                             

                                    می نهم سر بر روی دفتر خویش

                    تن صد ها ترانه می رقصد

                                    در بلور ظرف آوایم

                     لذتی ناشناس و رویا رنگ 

                                    می دود همچو خون به رگهایم

                    آه ... گویی ز دخمه دل من

                                    روح شبگرد مه گذر کرده 

                    یا نسیمی در این راه متروک

                                    دامن از عطر یاس تر کرده

                    برلبم شعله های بوسه تو 

                                    می شکوفد چو لایه گرم نیاز

                    در خیالم ستاره ای پر نور

                                    می درخشد میان هاله راز

                    ناشناسی درون سینه من 

                                    پنجه بر چنگ و رود می ساید

                     همره نغمه های موزونش

                                    گوییا بوی عود می آید

                     آه... باور نمی کنم که مرا

                                     با تو پیوستنی چنین باشد

                    نگه آن دو چشم شور افکن

                                      سوی من گرم و دلنشین باشد

                    بی گمان زان جهان رویایی

                                      زهره بر من فکنده دیده عشق

                    می نویسم بر روی دفتر خویش

                                      "جاودان باشی ای سپیده عشق "

                    آن که می گوید دوستت می دارم

                    خنیا گر غمگینی است

                    که آوازش را از دست داده است.

                                         ای کاش عشق را زبان سخن بود

                    هزار کاکلی شاد در چشمان توست

                    هزار قناری خاموش در گلوی من .

                                         عشق را ای کاش زبان سخن بود

                    آن که می گوید دوستت می دارم

                    دل اندوهگین شبی ست

                    که مهتابش را می جوید

                                         ای کاش عشق را زبان سخن بود 

                   هزار آفتاب خندان در خرام توست

                   هزار ستاره گریان

                   در تمنای من.

                                        عشق را ای کاش زبان سخن بود